بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم شراب ارغوانی را گلاب اندر قَدَح ریزیم نسیم عِطرگردان را شِکَر در مِجمَر اندازیم چو در دست است رودی خوش، بزن مطرب سرودی خوش که دست‌افشان غزل خ...

بعد از امروز آشکارا دوست می‌دارم تو را از تو چون پوشم نگارا دوست می‌دارم تو را در وجود من ز هستی هر سر مویی که هست دوست می‌دارد مرا تا دوست می‌دارم تو را خواه در دل باش ساکن خواه در جان شو مقیم گر در این‌جایی ور آن‌جا دوست می‌دارم تو را عارم آید پیش سرو و لاله رفتن در چمن تا بدان رخسار و بالا دوست م...

بیقرار توام و در دل تنگم گلههاستآه! بیتاب شدن عادت کم حوصلههاستمثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آبدر دلم هستی و بین من و تو فاصلههاستآسمان با قفس تنگ چه فرقی داردبال وقتی قفس پرزدن چلچلههاستبی تو هر لحظه مرا بیم فروریختن استمثل شهری که به روی گسل زلزلههاستباز میپرسمت از مسئله دوری و عشقو سکوت تو جواب ه...

آواز بلندی تو و کس نشنودت باز بیرونی ازین پرده ی تنگ شنواییدر آینه بندان پریخانه ی چشممبنشین که به مهمانی دیدار خود آیی بینی که دری از تو به روی تو گشایندهر در که بر این خانه ی آیینه گشاییسایهAdblock test (Why?)

گاهی از دور تماشای تو دلخواه تر استu200eاین چه راهی است که با فاصله کوتاه تر استآسمانی است اگر ماه خدا حرفی نیستu200eماه من روی زمین است ولی ماه تر استدر دلم صاعقه ی شوق و تنم می لرزدu200eبرق چشم تو به حال دلم آگاه تر استبروی هر طرفی ابر دلم می آیدu200eاشک می ریزم و بنگر که گذرگاه تر است باد فهمید چ...

خواب هایم بوی تن تو را می دهد. نکند آن دورترها نیمه شب در آغوشم می گیری؟ فدریکو_گارسیا_لورکا

هر که رخسار تو بیند به گلستان نرودهر که درد تو کشد از پی درمان نرودآنکه در خانه دمی با تو به خلوت بنشستبه تماشای گل و لاله و ریحان نرودخضر اگر لعل روان بخش تو را دریابدبار دیگر به لب چشمه حیوان نرودگر نه امید لقای تو بود در جنّتهیچ عاشق به سوی روضه رضوان نرودمرد باید که ز شمشیر نگرداند رویگر نه از خ...

دیگر نرود به هیچ مطلوب خاطر که گرفت با تو پیوند عشق آمد و چشم عقل بر دوخت شوق آمد و بیخ صبر، برکند سعدی

در دل من چیزیست مثل یك بیشه نور مثل خواب دم صبح و چنان بی تابم كه دلم می خواهدبدوم تا ته دشت بروم تا سر كوهدور ها آوایی است كه مرا می خواند...سهراب سپهریAdblock test (Why?)

 ای هدهد صبا به سبا میفرستمت               بنگر که از کجا به کجا میفرستمتحیف است طایری چو تو در خاکدانِ غم               زین جا به آشیانِ وفا میفرستمتدر راهِ عشق مرحلهٔ قُرب و بُعد نیست               میبینمت عیان و دعا میفرستمتهر صبح و شام قافلهای از دعای خیر               در صحبتِ شمال و صبا میفرست...

می شنوم، می شنوم آشناستموسقی چشم تو در گوش منموج نگاه تو همآواز نازریخت چو مهتاب در آغوش منمی شنوم در نگه گرم توستگمشده گلبانگ بهشت امیداین همه گشتم من و دلخواه مندر نگه گرم تو می آرمیدزمزمه ی شعر نگاه تو رامی شنوم با دل و جان آشناستاشک زلال غزل حافظ استنغمه ی مرغان بهشتی نواستمی شنوم در نگه گرم توس...

خواجه بیا، خواجه بیا، خواجه دِگَربار بیادَفْع مَدِه، دَفْع مَدِه، ای مَهِ عَیّار بیاعاشقِ مَهْجور نِگَر، عالَمِ پُرشور نِگَرتَشنۀ مَخْمور نِگَر، ای شَهِ خَمّار بیاپایْ تویی، دستْ تویی، هَستیِ هر هستْ توییبُلبُلِ سَرمَستْ تویی، جانِب گُلزار بیاگوشْ تویی، دیده تویی، وَزْ همه بُگزیده تویییوسُفِ دُزدیده...

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم استدنیا برای از تو نوشتن مرا کم است!اکسیر من! نه این که مرا شعرِ تازه نیستمن از تو می نویسم و این کیمیا کم استسرشارم از خیال ولی این کفاف نیستدر شعرِ من حقیقت یک ماجرا کم استتا این غزل شبیهِ غزل های من شودچیزی شبیه عطر حضورِ شما کم استگاهی تو را کنارِ خود احساس می کنمام...

روزی که از دریای عشقت سر در آوردماز یاد بردم هرچه دنیا بر سر آوردم در غصه هایم غوطه ور بودم که موج اشکتا ساحل قلبی چنین پهناور آوردم پروانه ای هستم من و عطر حضور تو از شاخه ای بر شاخه های دیگر آوردم

هزار درد مرا، عاشقانه درمان باشهزار راه مرا، ای یگانه پایان باش برای آنکه نگویند، جستهایم و نبودتو آنکه جسته و پیداش کردهام، آن باش دوباره زنده کن این خسته ی خزان زده راحلول کن به تنم جان ببخش و ج

با تو بیمش نیست از دریای توفان زا دلم بلکه با تو می زند شلاق بر دریا ، دلممی ستیزد همچمنان با پشت گرمی های تو با شب تاریک و بیم موج و توفان ها ، دلمگرچه اینان با هم اند ام

عشق بوی مشک دارد زان سبب رسوا بود مشک را کی چاره باشد از چنین رسوا شدنعشق باشد چون درخت و عاشقان سایه درخت سایه گر چه دور افتد بایدش آن جا شدنبر مقام عقل باید پیر گشتن طفل را در مقام عشق بینی پیر را برنا شدنحضرت مولانا

ساقی به نور باده برافروز جام ما مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما ما در پیاله عکس رخ یار دیدهایم ای بیخبر ز لذت شرب مدام ما هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق ثبت است بر جریده عالم دوام ما حضرت حافظ دل نوشت : یلدایت مبارک جان جانان!

ترسم که اشک در غم ما پردهدر شود وین راز سر به مهر به عالم سمر شود گویند سنگ لعل شود در مقام صبر آری شود ولیک به خون جگر شود از هر کرانه تیر دعا کردهام روان باشد کز آن میانه یکی کارگر

من از عهد آدم، تو را دوست دارماز آغاز عالم، تو را دوست دارم چه شبها من و آسمان تا دم صبحسرودیم نمنم، تو را دوست دارم نه خطی، نه خالی! نه خواب و خیالیمن ای حس مبهم، تو را دوست دارم سلامی صمیمیتر از غم ندیدمبه اندازهی غم تو را دوست دارم بیا تا صدا از دل سنگ خیزدبگوییم با هم: تو را دوست دارم جهان یک ده...